Wednesday, May 9, 2018


പയ്യിനെ മേയ്ക്കാതെ
ഏറെ കാലത്തിന് ശേഷം
ഞാനൊരിരിപ്പിരുന്നു.

ചായിപ്പിലന്നുതിർന്നു വീണ
പൂക്കെട്ടുകളേ
പരുത്തി പിണ്ണാക്കിന്റെ
ചാക്കുകെട്ടിനരികി-
ലുലഞ്ഞ
പൂവനികളേ.

പലപ്പഴും
നിങ്ങളെന്നെ
വഴി തെറ്റിക്കാറുണ്ട്.

അതോര്‍ത്തീയിരുപ്പിരുന്നാ 
എന്റെ ഉലകം
കയറു പൊട്ടിച്ചോടും.

അപ്പൊ തന്നെ മഴയെത്തും..
ഞാന്‍ ഒറ്റക്കാവും.

എനിക്കല്ലെങ്കിലും
അവരെ ഉണ്ടാവൂ,

കുറച്ചധികം
പരിപാലിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു 
ഞാനവരെ.

അടുത്ത വളവില്‍
ജീവിതത്തെ
മാറ്റിമറിക്കാന്‍ തക്ക
ഒന്നുമില്ലെന്ന്
തിരിച്ചറിഞ്ഞ്

നില്‍ക്കുന്നു.

നേരമിതെത്ര
കഴിഞ്ഞിതെത്തിയില്ല
മച്ചിങ്ങയിൽ പുറപ്പെട്ട
എന്റെ രഥം

ഓ.. നിനക്കിപ്പോൾ
ഞാന്‍ നനഞ്ഞാലെന്ത്
നനഞ്ഞില്ലങ്കിലെന്ത്..

പതിഞ്ഞ
താളത്തിലലിഞ്ഞത്
മറന്ന്

അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞ
ഒരു പുല്‍ച്ചാടി
ഓടിക്കുന്ന
വണ്ടിയില്‍
ഞാന്‍
കയറുന്നു.

എന്റെ കൊമ്പുകളെ
കുലുക്കുകയും
വേരോടെയാണ്‌
പിഴുതുകയും ചെയ്യുന്നു,

ഞാൻ ഊരിവീഴുന്ന ശബ്ദം.



ചീരയിലകൾ
കൊത്തുന്ന
കുരുവികളെ
എന്റുച്ചിയിലുറഞ്ഞ
ആണിയെ
കൊത്താനാവതുണ്ടോ
കൺമണികളെ.
ഹൃദയത്തിൽ 
പൂച്ചക്കുട്ടിയുള്ള 
എത്രപേരെത്രപേരൊണ്ടേൽ
എന്നെ കൊണ്ടു പോവാൻ
ആരെന്ന് ചോദിച്ചാൽ.?
നേരമിതെത്ര കഴിഞ്ഞിതെത്തിയില്ല
മച്ചിങ്ങയിൽ പുറപ്പെട്ട
എന്റെ രഥം.
ഓ.. നിനക്ക് ഞാനിപ്പോൾ നനഞ്ഞാലെന്ത് നനഞ്ഞില്ലങ്കിലെന്ത്..

മാവിലകളാണ്
ചിരട്ടയിൽ.

അതിന്റെ മേല്‍
വരഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്.

കുട്ടികളിപ്പോ പിടിച്ച
പുഴ മീനുകളാണ്.

മങ്കട്ട പൊടിച്ചത്
അരിച്ചും തെളിച്ചും
അരപ്പാക്കുന്നു
ഞങ്ങലളിലൊരുവന്‍.

കൊറ്റികള്‍
തലങ്ങും വിലങ്ങും
പറക്കുന്നുണ്ട്.
ഞങ്ങളിലെ ശാന്തനും സോമനുമാണ്.

അത് ചുറ്റിപറ്റി
ഒരു പൂച്ച, വിനായകനാണ്.

സത്യത്തില്‍
കൂട്ടത്തില്‍ പാവം അവനാണ്.

അവന്‍ എണീറ്റ് പോയപ്പോൾ
ഉണ്ടായ ഇരുട്ടാണിപ്പൊ,

ഞങ്ങളെ തമ്മില്‍
ആരൊക്കെയോ
പിണക്കിയതായിരുന്നു.

ആ ഇരുട്ടിലിരുന്ന്‍
ഞങ്ങളുടെ 
ഭൂതകാലം
വർത്തമാനം പറയുന്നുണ്ട്.

ഞങ്ങള്‍
ചോറും മീങ്കൂട്ടാനു-
മുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.



രാത്രി,

കാല് നീട്ടിയിരുന്നു
അത് കഥ പറയാൻ
ആരംഭിച്ചു.

അതിനിപ്പോള്‍
ഒരു അപ്പുപ്പന്റെ മുഖച്ഛായ.

മടിയില്‍ ഒരു പിത്തളപെട്ടിയുണ്ട്.

പല തരം കഥകളാണ്
അതില്‍.

മുട്ട പരുവത്തില്‍ ,
പ്യൂപ്പ പരുവത്തില്‍,
അല്ലെങ്കില്‍ ലാര്‍വ പരുവത്തില്‍,
ചിലപ്പോ കിളി പരുവത്തില്‍

അതിനെ വിരിയാന്‍
വച്ചിരിക്കുന്നതാവും.

ഒരോ വീടുകളും
താടിക്ക് കൈയ്യും
കൊടുത്ത്
വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഒരോ വീടിനും
ഒരോ കഥ വേണം.

കഥയ്ക്കൊള്ള
കലപില.

എന്റെ വീട് പിണങ്ങി പോന്നു..

ഈ രാത്രി പറയുന്നത്
മറ്റാരുടെയൊക്കയോ കഥയാണ്.

എന്റെ വീടിന് ഉറക്കം വരുന്നില്ല.

അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോവുന്നു
എന്റെ വീട്.


പകലിൽ വട്ടത്തിൽ നക്ഷത്രമെണ്ണുന്നവർ


ഇക്കരക്കും
അക്കരക്കും
നടുവിലൂടെ
ആരും നോക്കാത്ത
തോട് പോലെ
ഓടി പോവുന്നത് കാണാം.
ഇന്ത ഉലകത്തിലെ
മുഴുപ്പെത്തിയ പ്രാന്തനാണ്‌
ഭൈരവൻ.
ചോദിച്ചാലോ
ഒരു ശരാശരി പ്രാന്തൻ
മാത്രമെന്നു
എളിമയോടേ
കൈരേഖ
തുറന്ന് കാട്ടി
അയാളത് നീതികരിക്കും
കുന്നുകയറി
ഓരിയിടും.
മനുഷ്യനാവാൻ
സമ്മതിക്കായ്കയാൽ
പ്രാന്ത് നിലനിർത്താൻ
ഭൈരവനു
അത് ചെയ്തേ മതിയാവൂ.
കുന്നിറങ്ങും.
തോട്ടുവക്കിലെ
മഴയിൽ
പൂപ്പലിൽ
പായലിൽ
നാട്ടിലുള്ള
ആട്ടുകല്ലുകൾ മുക്കും.
പൊതിരെ തല്ലു കിട്ടുമ്പോ
ആട്ടുകുഴിയിലെ
മീനുകൾക്ക്
പുഴ
കാണിച്ച് കൊടുക്കാനല്ലേന്ന്
കരയും.
മണ്ണിൽ ചേർന്ന് കിടക്കും.
ചെവികൾ കോളാമ്പി പൂക്കളായി
വലുതാവും.
വിടർന്ന ഗ്രാമഫോണിലേക്ക്
അനേകം പക്ഷികൾ
പാട്ടുണ്ടോന്ന്
തലയിട്ട് നോക്കും.
ഒരു ബാന്റ് സംഘം
അപ്പോഴുദിക്കും.
ഭൈരവന് ഇക്കുറി കൂടതലെന്ന്
നാട്ടുകാർ കുരവയിട്ടു.
കളംവരപ്പാട്ടിന്റെ മുന്നിലിരുന്ന
ദേവിക്ക് ഇരിപ്പുറയ്ക്കാതെ
പൊറുതി കേടാവും.
അയാളിലേക്ക്
കിനിഞ്ഞിറങ്ങാൻ
ആടിയുലയാൻ
കൂത്താടാൻ.
ദേവിയല്ലേ, ചൊപ്പനം കണ്ടതും.
കറുത്ത കൂണുകൾ വിരിഞ്ഞു.
അതോടെ രാത്രിയായി.
അന്തമറ്റ്
ഭൈരവന്റെ കൈയ്യും
വലിച്ചോണ്ടവർ
പട്ടം കെട്ടിയ ആനയെ കാണാൻ പോയി.
ആനവാലിൽ തൂങ്ങി,
ശൂലമെറിഞ്ഞ്
കലുങ്കിലെ മീനുകളെ പിടിച്ചു,
ചിരട്ടയിൽ
മാവിലകളരിഞ്ഞിട്ട്
മീങ്കറി വച്ചു
ചിലത് ചുട്ടു തിന്നു.
തോട്ടിൽ കുളിച്ചു
കള്ളു കുടിച്ചു
തളരും വരെ നൃത്തം ചെയ്തു.
പെട്ടെന്നുണ്ടായ
ബുദ്ധിശൂന്യതയിലവർ
അമ്മയും കുഞ്ഞും
കളിക്കാൻ പോയി.
മടിയിൽ
ഭൈരവൻ
തല ചാച്ചു കിടന്നു.
ചീകി കെട്ടി
ഒതുക്കി വയ്ക്കവേ
വെട്ടിയൊതുക്കാത്ത
മുടിയിൽ നിന്ന്
ദേവി
അലിഞ്ഞു പോവുന്ന വാക്കുകൾ
കണ്ടെത്തി.
അസ്സഹനീയമീ
സഹസ്രനാമമെന്ന് തിരച്ചറിഞ്ഞു.
മൊഴിയില്ലാതെ എന്നെ വായിക്കിൻ.
ദേവി ഓരിയിട്ടു.
ഭൈരവന്റെയുടൽ
ശിശുവിന്റേത്
പോലെയായി.
ഒരോമൽ പൈതലിനെ പോലെ
തന്റെ മാറിടത്തിലേക്ക് അണച്ച്
പ്രപഞ്ചമുണ്ടായ അന്ന് തൊട്ട്
കല്ലിച്ചു കിടക്കുന്ന
പാലൂട്ടി.
മായയിൽ വലഞ്ഞ
ദേവിയെ
സ്വാഭാവികതയിലേക്ക്
ഭൈരവൻ തളച്ചിട്ടു.
ഇപ്പോളവരൊരുമിച്ചു
തോട്ടനരികെ
കുടികൊളുന്നു.
ഠ കാരത്തിൽ
കുന്നുകയറുന്നു.
കുന്നിറങ്ങുന്നു.