Monday, April 9, 2018

രാത്രിക്കുണ്ടൊരു
മഞ്ഞ വെളിച്ചം.
അമ്മ മീനറുക്കുന്ന
ചട്ടിയിൽ
ചന്ദ്രതാരാദികൾ.
ഓർമ്മ
അങ്ങനെയാണിപ്പോൾ
പറഞ്ഞു തരുന്നത്.
അറ്റത്ത് പോയി
കുന്തിച്ച് നിൽക്കട്ടെ..
മരണത്തിന്റെ
മഞ്ഞു മേഘങ്ങളെ
ഒട്ടിച്ചു വയ്ക്കുന്നു.
ചില ഓർമ്മകൾ 
അതിനടിയിലുണ്ട്.
കാണണ്ട.
ചെമ്പിലേക്ക്,
ആ ബ്രഹ്മാണ്ഡ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന്
അവൾ ഏഴീറ്റപ്പുലികളെയുമിറക്കി വിട്ടു.
തിളച്ചു പൊന്തും വരെ
അരിഗിരി നന്ദിനി
മുടിയൊന്ന് വാരികെട്ടി
ച്യൂയിംഗം ചവച്ച് നിലകൊണ്ടു.
"കാടിനപ്പുറം ചോലയുണ്ട്. അത് തീരുന്നിടം വരെ ഞാനുമുണ്ട്. പേടിക്കണ്ട കേട്ടോ."
കരടിക്കൊപ്പമവൾ നടന്നു.
"ഇടയിൽ ഞാനൊറ്റയ്ക്കാവുമോ?"
" അതിനീ കാട്ടുചോല തീരുന്നില്ലല്ലോ"
"ഇപ്പോഴും?"
" എപ്പോഴും"
അങ്ങനെ ഇല്ലാത്ത ചോലയിൽ അവർ സസുഖം വാണു.
വയറിലേക്കുറ്റുനോക്കി
തൊട്ട് തൊടാതെ
കുഞ്ഞ്.
'മ്മേ... ..യിതിനുള്ളിലെത്ര മീൻകുട്ടികളാ..'
പരശതം
പരലുകൾക്കിടയിലൂടെ
അതിശയമങ്ങനെ
നീന്തിതുടിക്കുന്നു.
അതിശയം
വാൽ കുടയുന്നു.
രണ്ടും കൈയ്യും
പൊക്കി
കടലുയർത്തി
കാണിക്കുന്നു.
കുഞ്ഞിന് കൊതിയായി.
അവൻ
ഒരലയിൽ
തൂങ്ങി
അതിശയത്തിന്റെ ഒപ്പം
കളിക്കാൻ പോയി,
ചായ തിളപ്പിക്കാൻ പോയ
അമ്മക്കുള്ളിൽ.
ഭദ്രകാളി മുടി വാരികെട്ടിവച്ചു
കാല് നീട്ടിയിരുന്ന്
നൈറ്റിയുടെ കുടുക്കഴിച്ച്
കൊച്ചിന് മുല കൊടുക്കുന്നു.
ഇരുട്ടിൽ
ചുവന്ന
എൽ.ഇ.ഡി
കത്തുന്ന
തേറ്റപ്പല്ലിൽ
ഞെക്കിക്കളിക്കുന്ന
കുഞ്ഞു വിരലുകൾ.
നക്ഷത്രമെന്ന്
അമ്മ നുണ പറഞ്ഞു.
കുഞ്ഞിന് മനസ്സിലായി,
ഉറക്കത്തിൽ
വായ നിറച്ചും
നുണകൾ
മുളയ്ക്കാൻ
തുടങ്ങിയതുമടക്കം എല്ലാം.
വയൽ കടന്നു
പോവുന്നു
വെളിച്ചപ്പാട്
തുള്ളുന്ന
പോലൊരു
മഴ
ഉഴിഞ്ഞിട്ടതും
ഓതി വിട്ടതും
തിരിച്ചെടുക്കൂ.
നാണംകെട്ട
സർപ്പത്തെ പോലെ
തലതല്ലി ചാവൂ.
എന്റെ പേടികളിലൂടെ
തിരിച്ചു വരൂ..