Friday, September 18, 2015

ഉത്സാഹത്തിന്റെ 
ഭ്രമത്തിന്റെ 
സങ്കടത്തിന്റെ 
അമർഷത്തിന്റെ 
ഭീതിയുടെ 
വിസ്ഫോടങ്ങളുടെ ഉള്ളിലേയ്ക്ക്‌ 
ഞാൻ കാറ്റിനെ എഴുതുകയാണ്‌. 

ഊതി വിട്ട പോലെ 
തണുത്ത കവിതകളിൽ 
പറക്കുന്ന ഇലകളെ 
ചാടിപ്പിടിക്കുന്നത്‌ പോലെ 
കവിതയിലേയ്ക്ക്‌ 
തുള്ളിച്ചാടുകയാണ്‌. 
ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ 
ഇങ്ങനെ അലഞ്ഞു തിരിയുമ്പോൾ 
ആരും കാണാത്ത 
ഞാൻ മാത്രം കാണുന്ന ഒഴിഞ്ഞ മൂലകളിൽ, 

ഞാൻ തിളപ്പിക്കുന്ന സാമ്പാറിൽ, 
അതേ താപനിലയിൽ ഉരുണ്ടുരുണ്ട്‌ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന പ്രേമത്തിന്റെ മെർക്കുറി ഗോളങ്ങളില്‍, 
ഒരു പക്ഷേ എന്റെ തുടയിടുക്കുകളിൽ, 
എന്നിൽ നിന്നു എന്നെ തട്ടിപറിച്ച് എന്നിലേയ്ക്ക്‌ തൂങ്ങിയാടുന്ന ക്ലെപ്റ്റോമാനിയാക്കിന്റെ കുരങ്ങന്മാരിൽ, 
ഒരേ സമയം സിംഹവും മുയലുമായി മാറുന്ന എന്റെ ഇരട്ടവ്യക്തിത്വങ്ങളിൽ, 
എന്നെ കളഞ്ഞിട്ടു പോയവരില്‍, 

ഞാൻ അങ്ങനെ അനവധി ഞാനുകളായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു. 
ആ ഞാന്‍ ഞാനോ നിങ്ങളോ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാളാവും. 

ആ വെയിലിന്റെ പൊരിയലില്‍ 
റോഡിലൂടെ കവിതയിലൂടെ 
എന്നെ തണുപ്പിക്കാൻ വന്ന
ചുവന്ന ജ്യൂസിന്റെ വണ്ടി 
തള്ളിത്തള്ളി 
നിങ്ങളിലേയ്ക്ക്‌.

Monday, September 14, 2015

പുല്ലരിയുന്നവനില്‍ പുല്ലിംഗമായി..

“ആസൈമുഖം മറന്ത് പോച്ചേ, 
ഇതൈ യാരിടം സൊൽവേൻ അടി തോഴി
നേസം മറക്കവില്ലൈ നെഞ്ചം,
എന്നിൽ നിനൈവ് മുഖം മറക്കലാമോ”

എന്നിൽ നിന്നൂരി പോയ
ഇളംകാലം
സിക്കിലിന്റെ ഒടുക്കത്തെ പാട്ടുകളില്‍
കയറിയിരിക്കുന്നു

ഞാന്‍ അതിലുള്ളത് എനിക്ക് മാത്രേ അറിയാവൂ.

കന്നുകാലികളെ നോക്കാൻ 
അന്ന് വീട്ടിൽ വന്ന
സിലമ്പരശൻ
എന്റെ മുറിയിലിപ്പോൾ,
ഞാനിരിക്കുന്ന
സോഫാസെറ്റിയില്‍,
പുല്ലിന്റെ കെട്ടുകൾ അഴിച്ചിടുകയാണ്‌.

സിലമ്പരശന്‌ ഓടക്കുഴൽ ഇല്ലായിരുന്നു.

കന്നുകാലികൾ എന്റെ മുറി നിറയെ,
അവൻ പാടാത്ത പാട്ടുകളിൽ
അവരെ അവൻ കെട്ടിയിട്ടിരുന്നു.

ചെമ്പരത്തി കൊണ്ട്
ചമ്മന്തി അരച്ചപ്പോൾ
എന്റെ മുഖത്ത് ചുമന്ന ചാറുള്ള
മുഖക്കുരുക്കൾ കുരുത്തു വന്നു.

അതിലെ പഴുപ്പിനെ ഞെക്കുകയോ ഉറുഞ്ചുകയോ അവന്‍ ചെയ്തില്ല.

ഒരിക്കലും എന്റെ മുഖക്കുരുവിൽ
അവന്റെ വിരലടയാളങ്ങൾ വീണില്ല.

പ്രേമിക്കുന്നതായി പോലും ഞങ്ങൾ അഭിനയിച്ചില്ല.

അഴയിൽ തൂക്കിയിരുന്ന
അവന്റെ കള്ളിഷർട്ടിൽ
എന്റെ ഉടലുഴറി
നടക്കാനാഞ്ഞതിൽ,
കിണറ്റിനരികെയിട്ട
സ്ലിപ്പറുകളിൽ
കാലുകൾ
പതിയിരിക്കാൻ കൂടിയതിൽ,
ഞാൻ ആണിന്റെ ആകൃതിയിലായി.

ഈ വിധം ഞാൻ ആണാവുന്നത് അവനറിഞ്ഞിരിക്കില്ല.

ചിതല്‍ പുറ്റിനടുത്തിരിക്കുന്ന വേലന്‍
എന്റെ നിലയില്ലാ വേലകളില്‍
വേപ്പിലകള്‍
മഞ്ഞയില്‍
മുക്കി കുടഞ്ഞു.

അരയില്‍
ഭസ്മം ജപിച്ചിട്ട ചരട്
എന്നെ ഉടലടക്കം ചുറ്റി
ഒരു കറുത്ത പമ്പരമായി കറക്കി 

ആ സുഖ:പൂർത്തിയിൽ ഞാൻ എന്നെ കുഴിച്ചു കുഴിച്ചു പോയി.

താണു താണു വന്നപ്പോൾ
വടക്കോറത്തെ ചായ്പ്പിൽ
കിതച്ചിരുന്ന
ആട്ടുക്കല്ലിലിരിക്കുന്നു
സിലമ്പരശൻ.

ആട്ടുക്കുഴിയിലെ
വെള്ളത്തില്‍ മീനുകൾ
അവന്റെ ചാണകമണത്തിലെ
ഏകാന്തതയില്‍ നിന്ന്‍
വണ്ടിയോടിച്ച് പോവാന്‍ ബൈക്കുകള്‍
വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ കൊണ്ടുണ്ടാക്കി
പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചു കൊടുത്തു.

അനങ്ങില്ലവൻ, സിലമ്പരശൻ അവന്റെ തേറ്റപല്ല്‌ പോലെ ഉറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.

മുരിങ്ങയ്ക്കകൾ
ആ പല്ല് കൊണ്ട് ചീന്തി തിന്നാറുള്ള ഉച്ചകളിൽ,
കടന്നൽകൂടുകൾ പോലത്തെ
കണ്ണുകൾ വെട്ടിച്ച്
കള്ളിഷർട്ടിൽ
ഞാൻ വാലടക്കം ഉള്ളിലാവും.

അങ്ങനെ ഒരു നാൾ
മഴയിലേയ്ക്ക്
പടർന്നു കയറിയ
വള്ളികളിൻ
തുമ്പത്ത് വച്ച്
അവനെ കാണാതായി.
യഥാക്രമം, ഞാനാണായതില്ല പിന്നെ.

സോഫാസെറ്റിയിൽ
അവൻ പുല്ലരിയുന്ന ശബ്ദം.

അരിഞ്ഞിട്ട തണുപ്പിൻ മീതെ
സിക്കിലിനെ
കേട്ടുകിടക്കുമ്പോൾ

എത്രയും പതുക്കെ

എന്റെ മുറി ഒരു കള്ളിഷർട്ടാവുന്നു.
ചെവിക്ക് പിടിച്ച് കുളിക്കാനായി കൊണ്ടിരുത്തും,
ഉടൽ ഭിന്നിച്ചു നിൽക്കും ആ നേരം.
സമയത്തിന്റെ കൈപ്പത്തികൾ
മുതുകിൽ കൊഴമ്പ് പുരട്ടി പുരട്ടി നില്ക്കും, അതേ മട്ടിൽ.
തലയിൽ തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന
ഊടുവഴികളിൽ
ടയറൂരി
അതുമോടിച്ച്
ബെല്ലുമില്ലാബ്രേക്കുമില്ലാ
പുഴയിലേയ്ക്ക് പാഞ്ഞു പതിക്കും
സൈക്കിൾകുട്ടിയെ പോലെ
മുഷ്ക്ക് മണത്തിന്റെ
ഉള്ളറകളിൽ
ഷവറിലെ
പുഴ കുതിക്കും.
അപ്പോൾ ശർർർർ ന്ന് മൂത്രമൊഴിക്കാൻ തോന്നും.
(ഞാനങ്ങനെയാണ്‌,
ചെറുപ്പത്തിൽ അടുക്കള ചായിപ്പിന്റെ ഓവ്വ് വശത്ത് ഒളിച്ചിരിക്കും,
ഓവിലൂടെ മഞ്ഞ വഴിയായി പിന്നയൊരു മഞ്ഞ ചേരയായി മൂത്രം പുറത്ത് ചാടും,
വഴിയിൽ വച്ച് ആ ചേരയെ കണ്ട് ഞാൻ പത്ത് വീടുകളെ ഒറ്റ ചാട്ടത്തിൽ കടന്നോടും,
ചായിപ്പിന്റെ മൂലയ്ക്കിലിരിക്കുന്ന എനിക്ക് ചിരി വരും)
എന്നങ്ങനിരിക്കെ
20 വർഷമായി
കുളിക്കുമ്പോൾ
കുളിച്ചുകൊണ്ട് മൂത്രമൊഴിക്കുമ്പോൾ
ഞാൻ ഈ ചായിപ്പിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു ചിരിക്കയാണ്‌.
എന്റെ മൂത്രം ഒഴുകിയ വരിയിൽ
മഞ്ഞ റോസാച്ചെടികൾ മുളച്ചതായി
ഇപ്പോളവൻ പറയുന്നു,
ഭൂമിയുടെ മാളം പോലെ
വായ തുറന്ന കക്കൂസിന്‌ ചുറ്റുമിരുന്ന്
ഒന്നൊന്നായി
ഞാനിറുത്തെടുപ്പിക്കും.
മുപ്പത്തിമൂന്നെന്ന
എണ്ണമെത്തുമ്പോൾ
ഓവ്വ് വഴി ഞാൻ പുറത്തെത്തും,
തണുപ്പിനുള്ളിൽ ഒരു കുളിമുറി മുങ്ങിത്താഴും.

Saturday, September 12, 2015

ഉള്ളിവേഷം

കാലങ്ങളെ
തത്തമ്മകളാക്കി 
കൂട്ടിലിട്ട് നടക്കുന്ന
കൈനോട്ടകാരിയുടെ
നോട്ടങ്ങളില്‍
ഞാന്‍ കെട്ടിനില്‍ക്കുന്നു

അവരുടെ വായയെ
ഞാന്‍ രണ്ട് കൈകള്‍ കൊണ്ടും
വലിച്ചു തുറന്നു.

അതിനുള്ളില്‍
എന്റെ കാലങ്ങള്‍
ഇടിങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

സുധാമണിയെന്ന 
എന്റെ പേരില്‍ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു കാര്യവുമില്ല
ഞാന്‍ എപ്പഴും എന്നെ ഞാന്‍ എന്നാണ്‌ പറയാറ്‌.

ഞാനൊരു കള്ള ചീട്ടാണെന്ന്
ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍
അവര്‍ പറയുന്നു.
ഈ ഭാവിയില്‍ ഞാനില്ല, മറ്റൊന്നിടൂ..

ജീനുകളുടെ ചീട്ടുകള്‍
മാറ്റി മാറ്റി നോക്കിയാല്‍
കടന്നു ചെന്നാല്‍ കാണാം,
ഒരേ സമയങ്ങളില്‍
പുല്ലുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ഞാന്‍
എന്റെ പുരുഷന്‍ വെട്ടിത്തെളിച്ചെടുത്ത് കൊണ്ടുവരുന്ന ഞാന്‍
ഉള്ളൂള്ളൂള്ളൂ എന്ന് മകനെ കൊഞ്ചിക്കുന്ന ഞാന്‍
ഒന്നും കൂടി എന്നു
മീന്‍കാരനോട് കുഴയുന്ന ഞാന്‍
ഉത്സവപറമ്പിലെ ചുട്കി മുഖമുള്ള ബലൂണ്‍ 
കയ്യീന്നഴിഞ്ഞ പോയ കുട്ടിയുടെ നിലവിളിയില്‍ ഞാന്‍
ഉള്ളിതീയല്‍ ഇഷ്ടമല്ലാത്തനു
ഉള്ളിതീയല്‍ കവിതയിലിട്ട് തിളപ്പിക്കും ഞാന്‍
താമരയ്ക്കും ഉള്ളിക്കും ഒരു മുദ്രയേയുള്ളൂയെന്ന് കൈകക്കൂമ്പികൊടുക്കും
ഉള്ളിയില്‍  കോര്‍ത്തൊരു മാല കുഞ്ഞിന് കൊടുക്കും

എന്നെ തൊലിക്കയാണ്,
ഉടല്‍
ഒരു വലിയ ഉള്ളിയെന്ന പോലെ.

ഒരോ കണ്ണാടിയും കാണിച്ച് തരുന്ന തോലുകള്‍
മുത്തുമല്ല മുട്ടായിയുമല്ലെന്ന തോലുകള്‍
പൂവോ പുല്ലോ അല്ലെന്ന തോലുകള്‍.

തലയോടിനുള്ളിലെ
ഞ്ഞരമ്പിന്റെ തുമ്പത്ത്
വെളിച്ചമോയെന്ന്
പാഞ്ഞൊഴുകുന്ന
അപ്പനപ്പാപ്പന്റെ ജീനേ,
എന്നെ പുറത്തെടുത്തു
റി-പ്രോഗ്രാം ചെയ്യണമെനിക്ക്.

എനിക്കുള്ളില്‍
തഴച്ചു വളരുന്ന 
ഉള്ളികളിരുന്ന്
കരയുന്നത്
ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക്
വാട്ട്സപ്പ്
ചെയ്തെന്ന് വരില്ല.
നിങ്ങള്‍ കാണില്ല, ഒരു പക്ഷേ അറിഞ്ഞേക്കും.

Thursday, March 12, 2015

ഭഗോതിയാണ്
കത്തുന്ന പ്രേമമാണെന്നത് തെറ്റ്
എന്റെ മൂക്കുത്തിയില്‍ ഓര്‍മ്മകളെയും
മുലകള്‍ കൂര്‍പ്പില്‍ ഓര്‍മ്മകളെയും
മുടിഞ്ഞ മുടിയില്‍ ഓര്‍മ്മകളെയും
വാരി ചുറ്റികെട്ടി വച്ച്'
ഇനിയവന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ പിന്നിലിരിക്ക്
കരഞ്ഞുകരഞ്ഞൊഴുക്
നീ വെറും വേഷം, 
അടിമുടി ഒരു വേഷം പോലുമല്ല
തുടിയിലിരുന്നവന്റെ ഭാര്യ പറയുന്നു.

Friday, February 27, 2015

കുരുങ്ങിയ പാട്ടില്‍ കരച്ചിലുകള്‍ കോര്‍ക്കുന്നത്


ആ കഥ പറഞ്ഞ പോലെ തന്നെ 99 -)0 ദിവസം അവൻ പോയി
പോകുമെന്നൊരു സൂചന തരാത്ത
ആ ദുരൂഹതയിൽ
എനിക്ക്‌ കരച്ചിൽ വന്നു.

വാർമുകിൽ പാട്ടിന്റെ
3.33 മിനുറ്റിനെ
നെഞ്ചിലാവർത്തിച്ചു
തുന്നികൊണ്ടിരുന്നു
സങ്കടത്തിന്റെ
കുത്തിക്കുത്തിപ്പക്ഷികൾ.

അവൻ ഇല്ലാത്ത ജനൽ.
എനിക്ക്‌ കരച്ചിൽ വന്നു.
കണ്ണുകൾ, മൂക്ക്, ചുണ്ടുകൾ, കവിളുകൾ, കക്ഷങ്ങൾ, മുലക്കണ്ണുകൾ, വയർ, നട്ടെല്ല്, പൊക്കിൾ, യോനി, പുളിക്കഷ്ണം എന്നവൻ പറഞ്ഞ കാൽവിരലുകൾ
എല്ലായിടങ്ങളിലും നിന്ന്‌ കണ്ണീര്‍ വന്നു.
നനഞ്ഞു കുതിർന്ന
മാൽകൗൺസിൽ
പല്ലുകളുടെ കൂട്ടിയിടിച്ച്
ഞാൻ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

എനിക്ക്‌, ഉടലാകെ കരച്ചിൽ വന്നു.
ഉടൽ തികയാതെ വന്നു.
അവന്‌ വേണ്ടി കരയാൻ
ആ 3.33 മിനുറ്റിനെ കുത്തിനിറച്ച
ഉടലുകളെ തപ്പി
കിളികളുടെ,
മീനുകളുടെ,
തവളകളുടെ,
പോത്തുകളുടെ,
ആകാശത്തിന്റെ,
മരങ്ങളുടെ, ഇലകളുടെ,
ഇരുട്ടിന്റെ, വെളിച്ചത്തിന്റെ,
ശബ്ദത്തിന്റെ, നിശ്ശബ്ദത്തിന്റെ
ഉടലുകളില്‍ മാറി മാറിയിരുന്ന്‍ കരഞ്ഞിട്ടും
എനിക്ക് മതി വന്നില്ല.

കരച്ചിലിന്റെ എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളേയും ഇല്ലാതാക്കി
ഞാൻ എന്നിലേയ്ക്ക് കേറികൂടി.
ആ മുറുക്കനെ പിടുത്തത്തെ
തള്ളിമാറ്റിയ തരം ഓർത്തപ്പോ
എനിക്ക്‌ ഇനീം ഇനീം കരച്ചിൽ വന്നു.
നിങ്ങൾ കേട്ടോ, പറഞ്ഞ പോലെ 99 -)0 ദിവസം അവൻ പോയി.

Thursday, February 19, 2015

ഉറക്കത്തിന്റെയകത്ത് നിന്ന്
ഉറക്കത്തെ വിടര്‍ത്തിയെടുത്ത്
വിരിച്ചിട്ട
നീലവലയില്‍ 

മരിജ്വാനാഭരിതയായി നില്ക്കുമ്പോൾ
മുറി നിറയെ 
കൃഷ്ണമണിമേഘങ്ങളുടെ കൂണുകളില്‍, 
പള്ളിമണി പാവാടകളില്‍,
ചുരുണ്ടുകൂടി മഴപ്പെടുന്ന 
ക്രോംക്രോയുമ്മകള്‍ 
ങ്ങിണി ങ്ങിണി ങ്ങിണി ങ്ങിണി യെന്ന്‍.
ഏറ്റവും ശക്തമായ
പരിപ്പുകറിക്കായി
ഒരുവൻ തിളയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി
ചീരയിലകൾ അരിഞ്ഞിട്ടത്‌,
അതില്‍ തേങ്ങയും ഉള്ളിയും ചതച്ചിട്ടത്‌.

മുറികളിലെ ഒഴിഞ്ഞ അറകളിൽ,
പിഞ്ഞാണങ്ങളിൽ,
പൂപ്പാത്രങ്ങളിൽ,
ബക്കറ്റിൽ,
മഗ്ഗിൽ,
നോട്ട്പാടിനടുത്തിരുന്ന കാപ്പിക്കപ്പിൽ

360 ഡിഗ്രിയിൽ പരിപ്പുകറി 
തല കുത്തിമറിഞ്ഞു,
5.55 നും 6.15 നും ഇടയ്ക്കുള്ള
ആകാശത്തെ
ഒരു കുഞ്ഞു മേഘം
പരിപ്പുകറിയിൽ ചോർത്തി കൊണ്ടിരുന്നു.

ബ്ളേഡിറങ്ങിയ
മുൾകിരീടം വച്ച
അവളുടെ മുറിവിൽ ഒഴിച്ചതില്‍
ചീരയും പരിപ്പും
വിചിത്രമായി സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഉണ്ട് എന്നതില്‍ നിന്ന്‍
ഇല്ല എന്നതിലേക്ക്
സമമായി പകർത്തുമ്പോൾ

മറ്റ് കറികൾ,

അവളെ പരിപ്പുകറിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുന്നു.

Wednesday, February 18, 2015

ഇനിയും അനവധി പ്രേമം പറയാനുണ്ട്.


1. 
എന്റെ കക്ഷങ്ങളില്‍
കുമിഞ്ഞു കൂടിയതില്‍
നീ വച്ച ആദ്യത്തെ ഉമ്മയെ
കുടുക്കയ്ക്കുള്ളിലെന്ന പോലെ തിരയുമ്പോള്‍
സൂക്ഷ്മതയുടെ വായില്‍ നിന്ന്
താഴെ വീണ ഈത്തായക്കുണുക്കില്‍
നമ്മള്‍ പരസ്പരമെറിഞ്ഞു കളിച്ച പ്രേമം.

2. 
ഇലകളിൽ ജടകളില്‍ 
പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശലഭങ്ങളെ
മരങ്ങളുടെ അഘോരിയന്‍ തുടയിലിരുന്ന്‍
ഇതള്‍-താളത്തിലിറുത്തിറുത്തിടുമ്പോള്‍
അകത്തുള്ള നമ്മളില്‍
ഒരു കാറ്റാടി ലോകം.
അതിലൊരു കാറ്റാടി നഗരം.
അതില്‍ മുളയ്ക്കും കാറ്റാടി ഉച്ചകൾ
പറക്കാനായുന്ന കാറ്റാടി മുറികൾ, പണികൾ,
മുളക് പെരണ്ട മീനുകള്‍ സാമ്യത്തിൽ 
കൊതികൾ പെരണ്ട ഭാരങ്ങളില്‍
കാറ്റാടികള്‍ നമ്മൾ !

3.
മുടികളില്‍ ഇടവഴികളിൽ
കാത്തിരിപ്പിന്റെ തവളകള്‍ 

കരയാൻ തുടങ്ങുന്നു
ഉടലുകളില്‍ ചിലന്തി വലകൾ
ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ് 

ജീവിതത്തിന്
ഒട്ടിപിടിച്ച് നില്‍ക്കാനുള്ള പശ തേയ്ക്കുന്നു.
ഒരു മാസം വിസ്താരമുള്ള
ഇരുട്ടിന്റെ ഉടലുള്ള കോട്ടയാവുന്നു ഞാന്‍..

ഒണ്ടായിരുന്നതും കൊണ്ടവന്‍ പിന്നയും പോയി,
ഞാന്‍ ആരെ ജീവിക്കുന്നു ദൈവമേ..!


3.

കടലിനിടിയില്‍ നിലവിളക്കുകൾ തെളിയുന്നു,
മീനുകളില്‍ വേഷമിട്ട്
ചിതറി വീഴുന്ന 

ചെതുമ്പലുകളെ
നീന്തിയെത്തി
കൂട്ടി യോജിപ്പിച്ചു

എന്നിലിരുന്ന്‍ കളിക്കുന്ന
കാലിപ്സോ തില്ലാനകൾ

പ്രേമത്തിന്റെ ഒരു ചെതുമ്പല്‍
ചെന്നിയിൽ
പടികള്‍ കയറുന്നു,

മുകളിൽ ചെന്നാല്‍
ഇനിയുമൊരു കടലുണ്ടാകുമോ
എന്റെ പരിഞ്ഞിൽ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് ?




Monday, February 9, 2015

പൊയട്രി ഫ്രൈസ്


1.

വെയിലിൽ വിയർത്തിട്ടെന്ന പോലെ 
വെയിൽ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു.
ഉരുണ്ട തണ്ണിമത്തനുകളുള്ള
എന്റെ തല 

മണിക്കൂറുകളിടവിട്ട് 
ജ്യൂസടിക്കുന്നു.

ഒരു കൊലപാതകത്തിന്റെ കോലാഹലം
നിഷ്കരുണം തൊട്ടടുത്തുള്ള പോലെ
തണുപ്പു പിടിച്ച തലയെ
നൂറ്റാണ്ടുകളായി കാത്തിരിക്കുന്ന 
വെയിൽ കത്തികൾ.

എത്ര പരിഹരിച്ചാലും
വേന(ല്‍)ക്കാലങ്ങൾ തീരുന്നില്ല.

ചോറു വേണ്ടാത്ത കുട്ടിയാണ്.
പഞ്ചാരയിൽ 
പാലിൽ കൊഴക്കാന്‍
ഒത്ത തണ്ണിമത്തനില്‍ നോക്കി
ചിക്ചിക്ചികാന്ന്
എന്നെയാകെ 

കൊത്തിയരിഞ്ഞ് കൊത്തിയരിഞ്ഞ്,

പക്ഷികൾ നാലുപാടുന്നും 

പറന്നു കൊത്തുന്ന 
തലയുമായി
റോഡിലൂടെ ചുവന്ന ജ്യൂസിന്റെ വണ്ടി 
തള്ളിത്തള്ളി നിങ്ങളിലേയ്ക്ക്.

2.
അക്ഷമയുടെ രാത്രിയി
വെള്ളിക്കൊലുസ്സോര്‍ത്തുറങ്ങിപ്പോയ കുട്ടിയെ
25 കൊല്ലം നീളമുള്ള
ഒരേ വരികള്‍ തന്നെ കാലിലിട്ട് വലിക്കുന്നു.
ഏതോ മരഛായ നീ തിരഞ്ഞകന്നാലും
എങ്ങോ വനഭൂമിയിൽ പറന്നുപോയാലും

സൂചി വെയിലിന്റെ കുത്തില്‍
ചാടിപ്പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ്
കാലുകള്‍
നിലത്ത് വയ്ക്കുമ്പോള്‍
ശ്റ പറാന്ന്‍ നൂറായിരം കൂട്ടം കിലുക്കങ്ങ,

ഭൂമി അച്ഛന്‍ വാങ്ങി കൊണ്ടുവരുന്ന
ഉടഞ്ഞു പോവാനുള്ള തക്കാളികളെന്ന്‍.


3.
അരി നെല്ലിക്കകള്‍ കുത്തിയിടുമ്പോൾ
അതേ നോക്കി
ഗര്‍ഭത്തിനുള്ളിൽ

കൊതി മൂത്ത് 
വായ തുറക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ പോലെ
ഞാന്‍ ഉള്ളയിടങ്ങളിൽ
ഞാന്‍ ഉണ്ടോയെന്ന്‍.
 
ആരുമത് കാണുന്നില്ല.

4. 
എന്റെ മത്തിക്കറിയില്‍ ഒരു മത്തിപോലുമല്ല 
എന്നാവുമ്പോൾ
ഞാന്‍ ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ പാചകക്കാരിയാവുന്നു.


സർക്കസ് മാക്സിമക്സ്

അവാന്ത ജ്യുവാന,
ഇവിടത്തെ ഞാണിൽക്കളിക്കാരി,
വലത്തേ കയ്യിൽ
നീ വാഴ് നീ വാഴ്
എന്നൊരു നഗരം
കയ്യടിച്ചു പാടികൊണ്ടിരുന്നു
ഇടത്തേ കയ്യിൽ
നീ വാഴ് നീ വാഴ്
എന്നൊരു നഗരം
കാല്‍തട്ടി പാടികൊണ്ടിരുന്നു.
ഒത്ത നടുക്ക് അവൾ
കാണാൻ വന്നവര്‍ക്ക് മീതെ
കുടത്തുമ്പിന്റെ
മുന പോലെയാകും
കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരോ തലയിലേയ്ക്കും
അവകാശം തരാത്തവന്റെ
അരിമണികൾ കൊത്തിത്തീർത്ത
കോഴിത്താളത്തിൽ
അവൾ ചാടാൻ തുടങ്ങി.
പത്ത് കാൽവിരലുകളും
അവൾക്ക് വേണ്ടി ചിന്നി ചിതറി,
കാലിലെ ചോളപ്പൊരികൾ വീണതില്‍
അവര്‍ വാരി തിന്നു മത്സരിച്ചു.
അവാന്ത =
അവസാനിക്കാത്ത നിരയായിരുന്നു.
അള്ളിപ്പിടുത്തത്തിന്റെ കയ്യടിയായിരുന്നു
ഇരുട്ടു കൂട്ടുന്ന കണക്കായിരുന്നു
കക്ഷങ്ങളിൽ വിയർപ്പുകളിൽ
മരിക്കുമെന്ന ഭീതികളിൽ
അവള്‍ ഒഴുകികളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു
ഒരുവളില്‍ നിന്ന് മറ്റൊരുവളിലേയ്ക്ക്
അവൾ ഒലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പിന്നിലായ ഞങ്ങളെ പിന്നിലാക്കി
പുറത്തായ ഞങ്ങളെ പുറത്താക്കി
അവൾ ഒഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു
എല്ലാ തലകളേയും
ഇതിനകം കണക്കുകളുടെ കയറിൽ
ചുറ്റികെട്ടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു,
വാടി ചൊട്ടിയ ആമ്പലുകൾ
മാലയിലെ പോലെ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ചരിഞ്ഞ്
ലോകം അവളുടെ കാല്‍കീഴിൽ
കുരുങ്ങിയ നൂലാമാലയായി
ഉപയോഗിക്കാതെ കിടന്നു.
“മോളേ, അവാന്താ,
ഈ കുടകളൊക്കെ തുറന്നു വെയിലിൽ ഉണക്കാനിടൂ”
ഞാണിലെന്ന പോലെ ചാടി ചാടി
കുടകളെ അഴയിൽ
നിര തെറ്റാതെ
കോർത്തടുക്കാനാണ്
അവള്‍ക്ക് തോന്നിയത്.
ഇന്നത്തെയെങ്കിലും സര്‍ക്കസ് കാണാന്‍
അമ്മയെ സമ്മതിപ്പിക്കണമെന്ന കുഴങ്ങലിൽ
ഒരാരവത്തിൻ അലട്ടലിൽ,
അവളിൽ
മൈതാനം കൂടാരത്തിലെന്ന സമത്തില്‍
അവാന്ത എന്ന കളിക്കാരി
ഒരിക്കലും ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്ത/
കളിച്ചിട്ടില്ലാത്ത/മരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത
അരേനയിലെ
ആദ്യകളിയുടെ
വെളിച്ചം വീഴുന്നു.
എന്റെ ചിന്ഹം തവള; ഞാന്‍ ചാടും ചാടും ചാടും !!
(രാജകുമാരന്മാരാവാതെ പോയ തവളചെക്കന്മാര്‍ക്ക്)

Friday, January 2, 2015

സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വിചാരിച്ചതിലേറേ കട്ടിയുണ്ട്.

ഇന്നലേയും എന്നെ നിങ്ങൾ രക്ഷിച്ചു.
അടിയന്തരഘട്ടങ്ങളിലെ ഫോഴ്സുകളെ
പ്രതിയുള്ള പ്രതിരോധ മാർഗ്ഗത്തിൽ
അയാള്‍ തലവനായിരുന്നു.
ഉറക്കങ്ങളുടെ
പല പല ജീപ്പുകൾ അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നു
പലരെയും അതിൽ കയറ്റിവിട്ടു രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തലയിൽ ചുവപ്പ്‌ നാട കെട്ടിയിരുന്നതിനാൽ
ഞാൻ അയാളെ മറക്കുകയില്ല.
കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഇടുപ്പിൽ പൊക്കിയെടുത്ത്‌
ഇരുത്തുന്ന പോലെ
എന്നെയും ജീപ്പിനുള്ളിലിരുത്തി,
അവസാന നോട്ടം
എന്തോ വലിച്ചടയ്ക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദം.

എനിക്കുള്ളിൽ ആ നേരം ഒരു ജീപ്പ്‌ ചീറിപ്പാഞ്ഞുപോയി.

വഴി നീളെ
ക്ലെപ്റ്റോമാനിയാക്കിന്റെ കുരങ്ങന്മാർ
ഞങ്ങളുടെ ജീപ്പിനു മേൽ
ചാടി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച എന്റെ കയ്യിൽ
അയാളുടെ ചുവപ്പിന്റെ നാട ചുളുങ്ങിക്കിടന്നു,
ആരുമറിഞ്ഞില്ല അതൊന്നും,
ഇടക്കിടയ്ക്ക്‌ തുറന്നു നോക്കി
ഞാനൂറിച്ചിരിച്ചുറങ്ങിപ്പോയി.

ഒരേ സമയം തന്നെ
(അറിയിച്ചില്ല അറിഞ്ഞില്ല എന്നൊരു പരാതി / വഴക്ക്‌/ പിണക്കം ഏത്‌ നട്ടപ്പാതിരായ്ക്കും കണ്ണു തിരുമ്മി എണീയ്ച്ചു വരാം

ഒരേ സമയം തന്നെ
എന്റെ വലത്തേക്കണ്ണ്‌ ഒരു സ്വപ്നവും
ഇടത്തുള്ളത്‌ മറ്റൊന്നും കാണുന്നു.

എന്റെ മകന്‍ കളിക്കാൻ വരും.
വിദേശത്തുള്ള അവന്റച്ഛനെ വേണമെന്നു പറയും.
അച്ഛൻ പാടിക്കൊടുത്ത പൂതപ്പാട്ടിലെ പൂതങ്ങൾ
മുറികളിൽ വന്നു നിറയും.
ഞങ്ങൾ അവർക്ക്‌ ചുവന്ന തൊപ്പികൾ വച്ചു കൊടുക്കും.
മൂക്കുകളിൽ സ്റ്റാറുകൾ ഞാത്തിയിട്ട് അമ്മുമ്മമാർ
വെന്തല മറിയകളെ പോലെ
എന്നിൽ അലമ്പി കൊണ്ടിരിക്കും.
വിശദമാവാതെ വിഷാദമായി പോയ ക്രിസ്മസ്സിനെ
അപഹരിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു
ചാരുകസേര അഥവാ കുരിശിൽ കെട്ടിയിടും,
ഇടത്തുള്ള കള്ളി വലത്തുള്ള കള്ളിയെന്നു ചൂണ്ടി
ഞാനും ഞാനും ഓടിക്കളിക്കും.

അതേ സമയം 2.44 നുള്ള
മറ്റേ സ്വപ്നത്തിൽ
എന്റെ കാമുകൻ
എന്നെ കാത്തുനില്ക്കുന്ന ഷൊർണ്ണൂർ പ്ലാറ്റ്ഫോം
എന്റെ വിരലിൻ ഇല്ലാത്ത നാടയിൽ ചുവന്നു കിടക്കും.
വണ്ടിയ്ക്കൊപ്പമോടുമ്പോൾ
തുരുതുരാന്ന് വാരിയെറിഞ്ഞ
അവന്റെ പച്ചക്കറിത്തോട്ടങ്ങൾ,
മകളുടെ മുഖം ചെത്തിവച്ച മത്തന്റെ കഷ്ണങ്ങൾ,
ക്യാരറ്റുകൾ,
പയറിന്റെ വള്ളികൾ.
നീട്ടിക്കൊടുക്കാത്ത
എന്റെ എല്ലാ വിരലുകൾക്കും അറ്റത്ത്‌
അവൻ നിരത്തിവയ്ക്കുന്ന
അവന്റെ പകർപ്പുള്ള തടവുകാരുണ്ട്‌.
ജനൽവരികളിൽ അവരൊക്കെ പയർവള്ളികൾ പോലെ ഞാന്നു കിടന്നു,
എന്നിലേയ്ക്ക് കയറി വരാതെ.

സ്വപനങ്ങള്‍ കൊണ്ടു
വീർത്ത് വീർത്ത് വരുന്ന കണ്ണുകളെ
വാഷ്ബേസിനിലിട്ട് കഴുകുമ്പോൾ
ആരവാരമൊരു ചിരി കേട്ട്
ഓടിവന്നു നോക്കുമ്പോൾ
രണ്ട് ജീപ്പുകളെ
കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് കൂട്ടിമുട്ടിച്ച്
കളിക്കുന്നു മകൻ.

ഒന്നടങ്കം ഒരു ചുവപ്പ് നാട പോലെ പറന്നെന്നെനിക്ക് തോന്നിയെങ്കിലും,

കാലുകൾ പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു
അനന്തതയോളം.

തിരയല്‍

എന്റെ കക്ഷങ്ങളില്‍
കുമിഞ്ഞു കൂടിയതില്‍
നീ വച്ച ആദ്യത്തെ ഉമ്മയെ
കുടുക്കയ്ക്കുള്ളിലെന്ന പോലെ തിരയുമ്പോള്‍
സൂക്ഷ്മതയുടെ വായില്‍ നിന്ന്
താഴെ വീണ ഈത്തായക്കുണുക്കില്‍
നമ്മള്‍ പരസ്പരമെറിഞ്ഞു കളിച്ച പ്രേമം.

ബൈ"പോളാ"ര്‍ II


ഒമ്പതിന്റെ മേഘങ്ങളിൽ
ചവിട്ടി നില്ക്കുമ്പോൾ
കാലത്തിന്റെ കണങ്കാല്‍
ഉറുഞ്ചുന്ന കുമിളകളാണ്‌.
കുമിളകളുടെ ലോകത്തിൽ
രണ്ടു തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളാണ്‌,

വാ വാ എന്ന വഴികളിൽ
നിറങ്ങളെ കൂട്ടിമുട്ടിക്കുന്നതിൽ
നഖശിഖാന്തം 
പതഞ്ഞ്പതഞ്ഞ്‌ പോവാൻ.
ഇനിയൊന്ന്‌,
നെറ്റിയില്‍, 
താടിയില്‍
ചൊടക്ക് പച്ചിലപൂവുകള്‍ പോലെ 
പൊട്ടി പൊട്ടി പോം,
കളിക്കുളിരുണ്ടെന്നും നടിക്കും.
മനസ്സിരിത്തിയുള്ള 
കുമ്പിളൊതുക്കങ്ങളിൽ
ഭാവിയെ ഭീതിയില്‍ വയ്ക്കും

അന്തരംഗത്തിൽ അകാരണമായ
ആനന്ദത്തിന്റെ കുമിളകള്‍ / പ്രേമത്തിന്റെ കുമിളകള്‍/ ഉന്മേഷത്തിന്റെ കുമിളകള്‍ / അടിച്ചമര്‍ത്തലിന്റെ കുമിളകള്‍ / നൊമ്പലത്തിന്റെ കുമിളകൾ/ അമര്‍ഷത്തിന്റെ കുമിളകള്‍/ പഴംതുണികിടപ്പിന്റെ കുമിളകള്‍‍ ..

എന്നാലല്ല,
ഒച്ചയുടെ ഒറ്റപ്പാടുപോലുമില്ലാതെ പോം ചിലത്‌
കരച്ചിൽ വരും.
ഇനി കരയില്ല. മനംമാറ്റി നോക്കും
അപ്പോള്‍ വരും,
അമ്പരപ്പിന്റെ ടെറാക്കോട്ടാ ജിമിക്കകള്‍ കുമിളകൾ
താമരപ്പൂവിന്റെ, മയിലിന്റെ പെന്ററ്റുകള്‍ കുമിളകൾ
ചുവപ്പിലെ കറുപ്പിലെ ഇക്കത്ത്‌ സാരീം കാന്താബ്ലൗസും കുമിളകൾ.
ഇനിയതായി നിങ്ങളുടെ നിർണ്ണയങ്ങളിലിപ്പോ
അവൾ തീരാത്ത തീരാത്ത ഷോപ്പിംഗെന്നും പറയാം.

ആരോ ആരുടെ പാട്ടുകളിൽ
അടുക്കിന്റെ തുണികൾ കൊലച്ചിട്ട്‌
മേല്ക്ക്‌ മേൽ അടുക്കുന്നതും
അലക്കിയതിനെ വീണ്ടും അലക്കുന്നതും
വഴുതിപ്പോയ നിഴലുകളെ നേരെ പിടിച്ചുവയ്ക്കുന്നതും
സ്ഥാവര സ്മരണകളെ സ്മരിക്കുന്നതും
എന്തിന്‌ ചായ എന്ന ഒഴിയാബാധയിൽ പോലും
അവൾ ഒരുമ്പിടി കൂടി കൂടിപോയ ക്രമമാണ്‌.

ഒലാസെപ്പൈൻ ഒരു മരുന്നല്ല,
സോപ്പുപതുപതാ താടിയുള്ള 
മാജിക്കൽ സ്റ്റോറിറ്റെല്ലറാണ്‌
ഒരു പാവമാണ്‌.
ആരും കേൾക്കാതെ 
നമ്മുക്കുള്ളിൽ കടന്ന്‌
തലച്ചോറിന്‌ മാത്രം 
കഥകൾ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു
തട്ടിയുറക്കി തുണച്ചു കളയും
എല്ലാമങ്ങ്‌ പോയെന്ന്‌ നമ്മളും കരുതും.

ഇടയ്ക്ക്‌ അയാളാന്നേരമൊന്ന്‍ മയങ്ങിയതെയുള്ളൂ.
കൈകളിൽ ഗുളികപ്പെട്ടിയും മുറുക്കെപിടിച്ച്‌
ഈ കയറ്റമിറക്കത്രയും ഓടിയോടി
ഒന്ന്‍ ഫ്ളാറ്റ്‌ ലൈനാവാന്‍
അവളും, അവളുടെ ചിന്താവിഷയത്തിലെ 
പൊട്ടിക്കാളി കുമിളകളും
ഒന്നേ രണ്ടേ മൂന്നേ എന്ന്‌ പമ്മിപമ്മി ഇറങ്ങിയത്‌,
തക്കം പാർത്തപോലെ
എന്നിട്ടെന്താവാൻ..?!!

പറഞ്ഞിട്ടും കേൾക്കാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ
തട്ടി വീണ്‌
മുട്ടരഞ്ഞ്‌
ഒച്ച വച്ച്‌
കൃത്യം നെഞ്ചിലേക്ക്‌ തന്നെ.