Friday, February 27, 2015

കുരുങ്ങിയ പാട്ടില്‍ കരച്ചിലുകള്‍ കോര്‍ക്കുന്നത്


ആ കഥ പറഞ്ഞ പോലെ തന്നെ 99 -)0 ദിവസം അവൻ പോയി
പോകുമെന്നൊരു സൂചന തരാത്ത
ആ ദുരൂഹതയിൽ
എനിക്ക്‌ കരച്ചിൽ വന്നു.

വാർമുകിൽ പാട്ടിന്റെ
3.33 മിനുറ്റിനെ
നെഞ്ചിലാവർത്തിച്ചു
തുന്നികൊണ്ടിരുന്നു
സങ്കടത്തിന്റെ
കുത്തിക്കുത്തിപ്പക്ഷികൾ.

അവൻ ഇല്ലാത്ത ജനൽ.
എനിക്ക്‌ കരച്ചിൽ വന്നു.
കണ്ണുകൾ, മൂക്ക്, ചുണ്ടുകൾ, കവിളുകൾ, കക്ഷങ്ങൾ, മുലക്കണ്ണുകൾ, വയർ, നട്ടെല്ല്, പൊക്കിൾ, യോനി, പുളിക്കഷ്ണം എന്നവൻ പറഞ്ഞ കാൽവിരലുകൾ
എല്ലായിടങ്ങളിലും നിന്ന്‌ കണ്ണീര്‍ വന്നു.
നനഞ്ഞു കുതിർന്ന
മാൽകൗൺസിൽ
പല്ലുകളുടെ കൂട്ടിയിടിച്ച്
ഞാൻ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

എനിക്ക്‌, ഉടലാകെ കരച്ചിൽ വന്നു.
ഉടൽ തികയാതെ വന്നു.
അവന്‌ വേണ്ടി കരയാൻ
ആ 3.33 മിനുറ്റിനെ കുത്തിനിറച്ച
ഉടലുകളെ തപ്പി
കിളികളുടെ,
മീനുകളുടെ,
തവളകളുടെ,
പോത്തുകളുടെ,
ആകാശത്തിന്റെ,
മരങ്ങളുടെ, ഇലകളുടെ,
ഇരുട്ടിന്റെ, വെളിച്ചത്തിന്റെ,
ശബ്ദത്തിന്റെ, നിശ്ശബ്ദത്തിന്റെ
ഉടലുകളില്‍ മാറി മാറിയിരുന്ന്‍ കരഞ്ഞിട്ടും
എനിക്ക് മതി വന്നില്ല.

കരച്ചിലിന്റെ എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളേയും ഇല്ലാതാക്കി
ഞാൻ എന്നിലേയ്ക്ക് കേറികൂടി.
ആ മുറുക്കനെ പിടുത്തത്തെ
തള്ളിമാറ്റിയ തരം ഓർത്തപ്പോ
എനിക്ക്‌ ഇനീം ഇനീം കരച്ചിൽ വന്നു.
നിങ്ങൾ കേട്ടോ, പറഞ്ഞ പോലെ 99 -)0 ദിവസം അവൻ പോയി.

Thursday, February 19, 2015

ഉറക്കത്തിന്റെയകത്ത് നിന്ന്
ഉറക്കത്തെ വിടര്‍ത്തിയെടുത്ത്
വിരിച്ചിട്ട
നീലവലയില്‍ 

മരിജ്വാനാഭരിതയായി നില്ക്കുമ്പോൾ
മുറി നിറയെ 
കൃഷ്ണമണിമേഘങ്ങളുടെ കൂണുകളില്‍, 
പള്ളിമണി പാവാടകളില്‍,
ചുരുണ്ടുകൂടി മഴപ്പെടുന്ന 
ക്രോംക്രോയുമ്മകള്‍ 
ങ്ങിണി ങ്ങിണി ങ്ങിണി ങ്ങിണി യെന്ന്‍.
ഏറ്റവും ശക്തമായ
പരിപ്പുകറിക്കായി
ഒരുവൻ തിളയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി
ചീരയിലകൾ അരിഞ്ഞിട്ടത്‌,
അതില്‍ തേങ്ങയും ഉള്ളിയും ചതച്ചിട്ടത്‌.

മുറികളിലെ ഒഴിഞ്ഞ അറകളിൽ,
പിഞ്ഞാണങ്ങളിൽ,
പൂപ്പാത്രങ്ങളിൽ,
ബക്കറ്റിൽ,
മഗ്ഗിൽ,
നോട്ട്പാടിനടുത്തിരുന്ന കാപ്പിക്കപ്പിൽ

360 ഡിഗ്രിയിൽ പരിപ്പുകറി 
തല കുത്തിമറിഞ്ഞു,
5.55 നും 6.15 നും ഇടയ്ക്കുള്ള
ആകാശത്തെ
ഒരു കുഞ്ഞു മേഘം
പരിപ്പുകറിയിൽ ചോർത്തി കൊണ്ടിരുന്നു.

ബ്ളേഡിറങ്ങിയ
മുൾകിരീടം വച്ച
അവളുടെ മുറിവിൽ ഒഴിച്ചതില്‍
ചീരയും പരിപ്പും
വിചിത്രമായി സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഉണ്ട് എന്നതില്‍ നിന്ന്‍
ഇല്ല എന്നതിലേക്ക്
സമമായി പകർത്തുമ്പോൾ

മറ്റ് കറികൾ,

അവളെ പരിപ്പുകറിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുന്നു.

Wednesday, February 18, 2015

ഇനിയും അനവധി പ്രേമം പറയാനുണ്ട്.


1. 
എന്റെ കക്ഷങ്ങളില്‍
കുമിഞ്ഞു കൂടിയതില്‍
നീ വച്ച ആദ്യത്തെ ഉമ്മയെ
കുടുക്കയ്ക്കുള്ളിലെന്ന പോലെ തിരയുമ്പോള്‍
സൂക്ഷ്മതയുടെ വായില്‍ നിന്ന്
താഴെ വീണ ഈത്തായക്കുണുക്കില്‍
നമ്മള്‍ പരസ്പരമെറിഞ്ഞു കളിച്ച പ്രേമം.

2. 
ഇലകളിൽ ജടകളില്‍ 
പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശലഭങ്ങളെ
മരങ്ങളുടെ അഘോരിയന്‍ തുടയിലിരുന്ന്‍
ഇതള്‍-താളത്തിലിറുത്തിറുത്തിടുമ്പോള്‍
അകത്തുള്ള നമ്മളില്‍
ഒരു കാറ്റാടി ലോകം.
അതിലൊരു കാറ്റാടി നഗരം.
അതില്‍ മുളയ്ക്കും കാറ്റാടി ഉച്ചകൾ
പറക്കാനായുന്ന കാറ്റാടി മുറികൾ, പണികൾ,
മുളക് പെരണ്ട മീനുകള്‍ സാമ്യത്തിൽ 
കൊതികൾ പെരണ്ട ഭാരങ്ങളില്‍
കാറ്റാടികള്‍ നമ്മൾ !

3.
മുടികളില്‍ ഇടവഴികളിൽ
കാത്തിരിപ്പിന്റെ തവളകള്‍ 

കരയാൻ തുടങ്ങുന്നു
ഉടലുകളില്‍ ചിലന്തി വലകൾ
ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ് 

ജീവിതത്തിന്
ഒട്ടിപിടിച്ച് നില്‍ക്കാനുള്ള പശ തേയ്ക്കുന്നു.
ഒരു മാസം വിസ്താരമുള്ള
ഇരുട്ടിന്റെ ഉടലുള്ള കോട്ടയാവുന്നു ഞാന്‍..

ഒണ്ടായിരുന്നതും കൊണ്ടവന്‍ പിന്നയും പോയി,
ഞാന്‍ ആരെ ജീവിക്കുന്നു ദൈവമേ..!


3.

കടലിനിടിയില്‍ നിലവിളക്കുകൾ തെളിയുന്നു,
മീനുകളില്‍ വേഷമിട്ട്
ചിതറി വീഴുന്ന 

ചെതുമ്പലുകളെ
നീന്തിയെത്തി
കൂട്ടി യോജിപ്പിച്ചു

എന്നിലിരുന്ന്‍ കളിക്കുന്ന
കാലിപ്സോ തില്ലാനകൾ

പ്രേമത്തിന്റെ ഒരു ചെതുമ്പല്‍
ചെന്നിയിൽ
പടികള്‍ കയറുന്നു,

മുകളിൽ ചെന്നാല്‍
ഇനിയുമൊരു കടലുണ്ടാകുമോ
എന്റെ പരിഞ്ഞിൽ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് ?




Monday, February 9, 2015

പൊയട്രി ഫ്രൈസ്


1.

വെയിലിൽ വിയർത്തിട്ടെന്ന പോലെ 
വെയിൽ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു.
ഉരുണ്ട തണ്ണിമത്തനുകളുള്ള
എന്റെ തല 

മണിക്കൂറുകളിടവിട്ട് 
ജ്യൂസടിക്കുന്നു.

ഒരു കൊലപാതകത്തിന്റെ കോലാഹലം
നിഷ്കരുണം തൊട്ടടുത്തുള്ള പോലെ
തണുപ്പു പിടിച്ച തലയെ
നൂറ്റാണ്ടുകളായി കാത്തിരിക്കുന്ന 
വെയിൽ കത്തികൾ.

എത്ര പരിഹരിച്ചാലും
വേന(ല്‍)ക്കാലങ്ങൾ തീരുന്നില്ല.

ചോറു വേണ്ടാത്ത കുട്ടിയാണ്.
പഞ്ചാരയിൽ 
പാലിൽ കൊഴക്കാന്‍
ഒത്ത തണ്ണിമത്തനില്‍ നോക്കി
ചിക്ചിക്ചികാന്ന്
എന്നെയാകെ 

കൊത്തിയരിഞ്ഞ് കൊത്തിയരിഞ്ഞ്,

പക്ഷികൾ നാലുപാടുന്നും 

പറന്നു കൊത്തുന്ന 
തലയുമായി
റോഡിലൂടെ ചുവന്ന ജ്യൂസിന്റെ വണ്ടി 
തള്ളിത്തള്ളി നിങ്ങളിലേയ്ക്ക്.

2.
അക്ഷമയുടെ രാത്രിയി
വെള്ളിക്കൊലുസ്സോര്‍ത്തുറങ്ങിപ്പോയ കുട്ടിയെ
25 കൊല്ലം നീളമുള്ള
ഒരേ വരികള്‍ തന്നെ കാലിലിട്ട് വലിക്കുന്നു.
ഏതോ മരഛായ നീ തിരഞ്ഞകന്നാലും
എങ്ങോ വനഭൂമിയിൽ പറന്നുപോയാലും

സൂചി വെയിലിന്റെ കുത്തില്‍
ചാടിപ്പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ്
കാലുകള്‍
നിലത്ത് വയ്ക്കുമ്പോള്‍
ശ്റ പറാന്ന്‍ നൂറായിരം കൂട്ടം കിലുക്കങ്ങ,

ഭൂമി അച്ഛന്‍ വാങ്ങി കൊണ്ടുവരുന്ന
ഉടഞ്ഞു പോവാനുള്ള തക്കാളികളെന്ന്‍.


3.
അരി നെല്ലിക്കകള്‍ കുത്തിയിടുമ്പോൾ
അതേ നോക്കി
ഗര്‍ഭത്തിനുള്ളിൽ

കൊതി മൂത്ത് 
വായ തുറക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ പോലെ
ഞാന്‍ ഉള്ളയിടങ്ങളിൽ
ഞാന്‍ ഉണ്ടോയെന്ന്‍.
 
ആരുമത് കാണുന്നില്ല.

4. 
എന്റെ മത്തിക്കറിയില്‍ ഒരു മത്തിപോലുമല്ല 
എന്നാവുമ്പോൾ
ഞാന്‍ ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ പാചകക്കാരിയാവുന്നു.


സർക്കസ് മാക്സിമക്സ്

അവാന്ത ജ്യുവാന,
ഇവിടത്തെ ഞാണിൽക്കളിക്കാരി,
വലത്തേ കയ്യിൽ
നീ വാഴ് നീ വാഴ്
എന്നൊരു നഗരം
കയ്യടിച്ചു പാടികൊണ്ടിരുന്നു
ഇടത്തേ കയ്യിൽ
നീ വാഴ് നീ വാഴ്
എന്നൊരു നഗരം
കാല്‍തട്ടി പാടികൊണ്ടിരുന്നു.
ഒത്ത നടുക്ക് അവൾ
കാണാൻ വന്നവര്‍ക്ക് മീതെ
കുടത്തുമ്പിന്റെ
മുന പോലെയാകും
കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരോ തലയിലേയ്ക്കും
അവകാശം തരാത്തവന്റെ
അരിമണികൾ കൊത്തിത്തീർത്ത
കോഴിത്താളത്തിൽ
അവൾ ചാടാൻ തുടങ്ങി.
പത്ത് കാൽവിരലുകളും
അവൾക്ക് വേണ്ടി ചിന്നി ചിതറി,
കാലിലെ ചോളപ്പൊരികൾ വീണതില്‍
അവര്‍ വാരി തിന്നു മത്സരിച്ചു.
അവാന്ത =
അവസാനിക്കാത്ത നിരയായിരുന്നു.
അള്ളിപ്പിടുത്തത്തിന്റെ കയ്യടിയായിരുന്നു
ഇരുട്ടു കൂട്ടുന്ന കണക്കായിരുന്നു
കക്ഷങ്ങളിൽ വിയർപ്പുകളിൽ
മരിക്കുമെന്ന ഭീതികളിൽ
അവള്‍ ഒഴുകികളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു
ഒരുവളില്‍ നിന്ന് മറ്റൊരുവളിലേയ്ക്ക്
അവൾ ഒലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പിന്നിലായ ഞങ്ങളെ പിന്നിലാക്കി
പുറത്തായ ഞങ്ങളെ പുറത്താക്കി
അവൾ ഒഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു
എല്ലാ തലകളേയും
ഇതിനകം കണക്കുകളുടെ കയറിൽ
ചുറ്റികെട്ടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു,
വാടി ചൊട്ടിയ ആമ്പലുകൾ
മാലയിലെ പോലെ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ചരിഞ്ഞ്
ലോകം അവളുടെ കാല്‍കീഴിൽ
കുരുങ്ങിയ നൂലാമാലയായി
ഉപയോഗിക്കാതെ കിടന്നു.
“മോളേ, അവാന്താ,
ഈ കുടകളൊക്കെ തുറന്നു വെയിലിൽ ഉണക്കാനിടൂ”
ഞാണിലെന്ന പോലെ ചാടി ചാടി
കുടകളെ അഴയിൽ
നിര തെറ്റാതെ
കോർത്തടുക്കാനാണ്
അവള്‍ക്ക് തോന്നിയത്.
ഇന്നത്തെയെങ്കിലും സര്‍ക്കസ് കാണാന്‍
അമ്മയെ സമ്മതിപ്പിക്കണമെന്ന കുഴങ്ങലിൽ
ഒരാരവത്തിൻ അലട്ടലിൽ,
അവളിൽ
മൈതാനം കൂടാരത്തിലെന്ന സമത്തില്‍
അവാന്ത എന്ന കളിക്കാരി
ഒരിക്കലും ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്ത/
കളിച്ചിട്ടില്ലാത്ത/മരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത
അരേനയിലെ
ആദ്യകളിയുടെ
വെളിച്ചം വീഴുന്നു.
എന്റെ ചിന്ഹം തവള; ഞാന്‍ ചാടും ചാടും ചാടും !!
(രാജകുമാരന്മാരാവാതെ പോയ തവളചെക്കന്മാര്‍ക്ക്)