Saturday, March 5, 2016

പുല്ലു പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ഉടലിനെ
ബുദ്ധന്റെ മുഖമുള്ള കുട്ടികൾ കുലുക്കി വിളിക്കുന്നു,
മണ്ണിരകളുടെ കുഴിയിൽ വീണുപ്പോയ 
തൊട്ടിൽപ്പാട്ട് തിരിച്ചുകൊടുക്കാൻ.
വലിയ വായിലെ പാട്ടുകളുടെ തണുപ്പിൽ ഓർമ്മകൾ ഇഴയുന്നു, വീണുപോകുന്നു.
ആരെങ്കിലും പോയി ഒന്നെടുത്ത് കൊടുക്കുമോ?
അയാളുടെ കയ്യിലാണന്റെ മഴകള്‍ , കിളികള്‍, ചുവന്ന ചാമ്പയ്ക്കകള്‍ ..
ഇതൊന്നും അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല,
ചോദിക്കാതിരിക്കുക എന്നത് വലിയ ശബ്ദമുള്ള ഒരു നിശബ്ദതയാണ്.
നിങ്ങളുടെ കാലുകളില്‍ എന്നെയിട്ടു വലിക്കൂ..
ഞരങ്ങലിന്റെ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്ക് തരാമെന്നേല്‍ക്കൂ. 
പടച്ചവനേ എന്റെ കവിതയില്‍ 
ഇനിയും നീ മുഖക്കുരുക്കള്‍ മുളപ്പിക്കുന്നതെന്തിന്? 
ചെമ്പരത്തികളുടെ ഒരു മല എന്ന് അതിന്‍ ചുവടെ എഴുതി വയ്ക്കുന്നതെന്തിന്?
കഴുത്തിനു ചുറ്റും നിന്നിരുന്ന പാലയ്ക്കാ മരങ്ങളെ വെട്ടിനിരത്തിയപ്പോഴും, കണ്ണുകൾ .
നിന്നെ ഉറപ്പാക്കുന്ന നീല.
ഒറ്റപ്പെടൽ എന്ന രാജ്യത്തിലേക്ക്
നഗ്നയാക്കി പറഞ്ഞയക്കുന്നു,
ദൈവമേ, എന്നെ അനുഗമിച്ചാലും.
തൊട്ടാൽ വെള്ളത്തിലെന്ന പോലെ
വിരലുകൾ താണുപോന്നതായ
നിലത്തിഷ്ടിക,
അമർന്ന്‌ കിടന്നാൽ അറിയാം
ഒറ്റയ്ക്കൊരു കടൽ നീന്തുന്നത്‌.
ഞാൻ കത്രികയെടുത്ത്‌ നിലം മുറിയ്‌ക്കയാണ്‌.
ഇരുട്ടിൽ കടൽ കുടഞ്ഞ്‌
അലകളെ പറിച്ചെടുക്കാൻ.
ഇതളുകളുടെ
വായ തുറന്ന
കരച്ചിലിൽ ചെന്നാൽ
ആണ്ടുമുങ്ങുന്ന കാവ്‌ കാണാം.
ഇനി കാവ്‌ മുറിച്ച്‌ അകത്ത്‌ കേറണം.
കല്ലുകളിൽ നിന്ന്‌
ഇനിയും പുറത്ത്‌ വരണമെന്ന്‌
ദൈവത്തിന്‌ അതികഠിനമായ ദേഷ്യം വന്നു,
ഒരു ബീഡി വലിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു.
കുരുമുളകുവള്ളികളിലേയ്ക്ക്‌
പടർന്ന്‌ കയറുന്നു
പുക വരച്ചിടുന്ന പാട്ടിനരികെ
നാലു പെണ്ണുങ്ങൾ
പുല്ലരിയുന്നു.
പകച്ച ഉച്ചകളിൽ
അവർ ഒരേ ദൈവത്തെ
അര മീതേ ചലിപ്പിച്ചവരാണ്‌,
അതിനാൽ
ഒന്നാമാത്തവൾ പാവാട തെറുത്ത്‌ കൊണ്ടോടി,
അവൾ കുരുമുളകു വള്ളിയിൽ ലയിച്ചു.
രണ്ടാമത്തവൾക്ക്‌ തുമ്പ്‌ പിടിക്കാനായി.
മൂന്നാമത്തവൾ രണ്ടാമത്തവളുടെ കാലിലൂടെ പടരനായി.
അവസാനത്തവൾ പറന്നില്ല.
കടൽ സ്വയം ബോധ്യമാവും വരെ
നീന്തികൊണ്ടിരുന്നത്‌ പോലെ
അവൾ കത്രിക വച്ചു കാവ് മുറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.