Monday, September 14, 2015

പുല്ലരിയുന്നവനില്‍ പുല്ലിംഗമായി..

“ആസൈമുഖം മറന്ത് പോച്ചേ, 
ഇതൈ യാരിടം സൊൽവേൻ അടി തോഴി
നേസം മറക്കവില്ലൈ നെഞ്ചം,
എന്നിൽ നിനൈവ് മുഖം മറക്കലാമോ”

എന്നിൽ നിന്നൂരി പോയ
ഇളംകാലം
സിക്കിലിന്റെ ഒടുക്കത്തെ പാട്ടുകളില്‍
കയറിയിരിക്കുന്നു

ഞാന്‍ അതിലുള്ളത് എനിക്ക് മാത്രേ അറിയാവൂ.

കന്നുകാലികളെ നോക്കാൻ 
അന്ന് വീട്ടിൽ വന്ന
സിലമ്പരശൻ
എന്റെ മുറിയിലിപ്പോൾ,
ഞാനിരിക്കുന്ന
സോഫാസെറ്റിയില്‍,
പുല്ലിന്റെ കെട്ടുകൾ അഴിച്ചിടുകയാണ്‌.

സിലമ്പരശന്‌ ഓടക്കുഴൽ ഇല്ലായിരുന്നു.

കന്നുകാലികൾ എന്റെ മുറി നിറയെ,
അവൻ പാടാത്ത പാട്ടുകളിൽ
അവരെ അവൻ കെട്ടിയിട്ടിരുന്നു.

ചെമ്പരത്തി കൊണ്ട്
ചമ്മന്തി അരച്ചപ്പോൾ
എന്റെ മുഖത്ത് ചുമന്ന ചാറുള്ള
മുഖക്കുരുക്കൾ കുരുത്തു വന്നു.

അതിലെ പഴുപ്പിനെ ഞെക്കുകയോ ഉറുഞ്ചുകയോ അവന്‍ ചെയ്തില്ല.

ഒരിക്കലും എന്റെ മുഖക്കുരുവിൽ
അവന്റെ വിരലടയാളങ്ങൾ വീണില്ല.

പ്രേമിക്കുന്നതായി പോലും ഞങ്ങൾ അഭിനയിച്ചില്ല.

അഴയിൽ തൂക്കിയിരുന്ന
അവന്റെ കള്ളിഷർട്ടിൽ
എന്റെ ഉടലുഴറി
നടക്കാനാഞ്ഞതിൽ,
കിണറ്റിനരികെയിട്ട
സ്ലിപ്പറുകളിൽ
കാലുകൾ
പതിയിരിക്കാൻ കൂടിയതിൽ,
ഞാൻ ആണിന്റെ ആകൃതിയിലായി.

ഈ വിധം ഞാൻ ആണാവുന്നത് അവനറിഞ്ഞിരിക്കില്ല.

ചിതല്‍ പുറ്റിനടുത്തിരിക്കുന്ന വേലന്‍
എന്റെ നിലയില്ലാ വേലകളില്‍
വേപ്പിലകള്‍
മഞ്ഞയില്‍
മുക്കി കുടഞ്ഞു.

അരയില്‍
ഭസ്മം ജപിച്ചിട്ട ചരട്
എന്നെ ഉടലടക്കം ചുറ്റി
ഒരു കറുത്ത പമ്പരമായി കറക്കി 

ആ സുഖ:പൂർത്തിയിൽ ഞാൻ എന്നെ കുഴിച്ചു കുഴിച്ചു പോയി.

താണു താണു വന്നപ്പോൾ
വടക്കോറത്തെ ചായ്പ്പിൽ
കിതച്ചിരുന്ന
ആട്ടുക്കല്ലിലിരിക്കുന്നു
സിലമ്പരശൻ.

ആട്ടുക്കുഴിയിലെ
വെള്ളത്തില്‍ മീനുകൾ
അവന്റെ ചാണകമണത്തിലെ
ഏകാന്തതയില്‍ നിന്ന്‍
വണ്ടിയോടിച്ച് പോവാന്‍ ബൈക്കുകള്‍
വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ കൊണ്ടുണ്ടാക്കി
പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചു കൊടുത്തു.

അനങ്ങില്ലവൻ, സിലമ്പരശൻ അവന്റെ തേറ്റപല്ല്‌ പോലെ ഉറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.

മുരിങ്ങയ്ക്കകൾ
ആ പല്ല് കൊണ്ട് ചീന്തി തിന്നാറുള്ള ഉച്ചകളിൽ,
കടന്നൽകൂടുകൾ പോലത്തെ
കണ്ണുകൾ വെട്ടിച്ച്
കള്ളിഷർട്ടിൽ
ഞാൻ വാലടക്കം ഉള്ളിലാവും.

അങ്ങനെ ഒരു നാൾ
മഴയിലേയ്ക്ക്
പടർന്നു കയറിയ
വള്ളികളിൻ
തുമ്പത്ത് വച്ച്
അവനെ കാണാതായി.
യഥാക്രമം, ഞാനാണായതില്ല പിന്നെ.

സോഫാസെറ്റിയിൽ
അവൻ പുല്ലരിയുന്ന ശബ്ദം.

അരിഞ്ഞിട്ട തണുപ്പിൻ മീതെ
സിക്കിലിനെ
കേട്ടുകിടക്കുമ്പോൾ

എത്രയും പതുക്കെ

എന്റെ മുറി ഒരു കള്ളിഷർട്ടാവുന്നു.

1 comment: