Monday, February 9, 2015

സർക്കസ് മാക്സിമക്സ്

അവാന്ത ജ്യുവാന,
ഇവിടത്തെ ഞാണിൽക്കളിക്കാരി,
വലത്തേ കയ്യിൽ
നീ വാഴ് നീ വാഴ്
എന്നൊരു നഗരം
കയ്യടിച്ചു പാടികൊണ്ടിരുന്നു
ഇടത്തേ കയ്യിൽ
നീ വാഴ് നീ വാഴ്
എന്നൊരു നഗരം
കാല്‍തട്ടി പാടികൊണ്ടിരുന്നു.
ഒത്ത നടുക്ക് അവൾ
കാണാൻ വന്നവര്‍ക്ക് മീതെ
കുടത്തുമ്പിന്റെ
മുന പോലെയാകും
കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരോ തലയിലേയ്ക്കും
അവകാശം തരാത്തവന്റെ
അരിമണികൾ കൊത്തിത്തീർത്ത
കോഴിത്താളത്തിൽ
അവൾ ചാടാൻ തുടങ്ങി.
പത്ത് കാൽവിരലുകളും
അവൾക്ക് വേണ്ടി ചിന്നി ചിതറി,
കാലിലെ ചോളപ്പൊരികൾ വീണതില്‍
അവര്‍ വാരി തിന്നു മത്സരിച്ചു.
അവാന്ത =
അവസാനിക്കാത്ത നിരയായിരുന്നു.
അള്ളിപ്പിടുത്തത്തിന്റെ കയ്യടിയായിരുന്നു
ഇരുട്ടു കൂട്ടുന്ന കണക്കായിരുന്നു
കക്ഷങ്ങളിൽ വിയർപ്പുകളിൽ
മരിക്കുമെന്ന ഭീതികളിൽ
അവള്‍ ഒഴുകികളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു
ഒരുവളില്‍ നിന്ന് മറ്റൊരുവളിലേയ്ക്ക്
അവൾ ഒലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പിന്നിലായ ഞങ്ങളെ പിന്നിലാക്കി
പുറത്തായ ഞങ്ങളെ പുറത്താക്കി
അവൾ ഒഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു
എല്ലാ തലകളേയും
ഇതിനകം കണക്കുകളുടെ കയറിൽ
ചുറ്റികെട്ടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു,
വാടി ചൊട്ടിയ ആമ്പലുകൾ
മാലയിലെ പോലെ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ചരിഞ്ഞ്
ലോകം അവളുടെ കാല്‍കീഴിൽ
കുരുങ്ങിയ നൂലാമാലയായി
ഉപയോഗിക്കാതെ കിടന്നു.
“മോളേ, അവാന്താ,
ഈ കുടകളൊക്കെ തുറന്നു വെയിലിൽ ഉണക്കാനിടൂ”
ഞാണിലെന്ന പോലെ ചാടി ചാടി
കുടകളെ അഴയിൽ
നിര തെറ്റാതെ
കോർത്തടുക്കാനാണ്
അവള്‍ക്ക് തോന്നിയത്.
ഇന്നത്തെയെങ്കിലും സര്‍ക്കസ് കാണാന്‍
അമ്മയെ സമ്മതിപ്പിക്കണമെന്ന കുഴങ്ങലിൽ
ഒരാരവത്തിൻ അലട്ടലിൽ,
അവളിൽ
മൈതാനം കൂടാരത്തിലെന്ന സമത്തില്‍
അവാന്ത എന്ന കളിക്കാരി
ഒരിക്കലും ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്ത/
കളിച്ചിട്ടില്ലാത്ത/മരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത
അരേനയിലെ
ആദ്യകളിയുടെ
വെളിച്ചം വീഴുന്നു.

No comments:

Post a Comment